vrijdag 18 november 2011
zondag 13 november 2011
‘
ALLES ‘ de titel van deze tentoonstelling, veelzeggend,
Het
is vandaag 2 jaar geleden,
Jan
Groeneveld,
Markante
herinneringsmomenten zijn er veel, waar zal ik beginnen ? Bijvoorbeeld, die
keer over ‘ de rode draad ‘, die getrokken werd door de Dorpsstraat om aandacht
te vragen van het publiek. Of de ‘ Nachtwacht van Rembrandt ‘ op het
Dobbe-eiland bij het kunstwerk van Kees Verschuren; of de black-box waarin ‘
het verschijnsel ‘ van Z’mr tot in de diepste nachtelijke uren besproken werd
in het kunstenaarscafé Dillinger & Domino. Zo kan ik heel lang doorgaan
over de man die in hart en nieren Kunstenaar was. Leefde in een woonplaats die lonkt
naar de wereld van beeldende kunst.
Een
verteller was Jan. Vertellen vanuit een groot persoonlijk ervaringsverleden maar
dat ook gevoed werd door dagelijks geweld, wreedheden en onrechtvaardigheid dat
hij tegenkwam vanwege zijn metier bij de Politie.
En
dan de verhalen uit zijn jeugd opgroeiend in Boskoop. Of over z’n avonturen
zoals hij die meemaakte bijvoorbeeld de watersnoodramp in ’53 die hij van nabij
mee wilde maken. Hij creëerde door zijn verhaal een macht aan beelden. Beelden
niet alleen tijdens het gesprek maar ook in de vorm van schetsen, tekeningen,
schilderijen en objecten. Schriften vol heeft Jan geschreven.
Nogal
wat persoonlijke herinneringen heb ik aan Jan. In het Zoetermeerse heb ik hem
leren kennen. Hij had duidelijke en welluidende meningen. Nam geen blad voor de
mond. Zo kon hij ook van zich laten horen door met zijn vuist op tafel te
slaan. Hij had echter ook ontzag en waardering voor collega’s en vrienden die
zich uiteenzetten met beeldende kunst. Maar had een broertje dood aan fröbelaars.
Zijn
voorkeur ging uit naar schilderkunst, doch zijn project met de deuren liet zien
dat hij zich ook graag ruimtelijk manifesteerde. Het moest wel altijd groot van
formaat zijn. Zijn hoop op een echt groot beeld kreeg een beetje gestalte in
het Fort Sabina project.
We
hebben verschillende reizen ondernomen om tentoonstellingen te bezichtigen. Een
van de meest ontroerende ervaringen vond ik toen Jan met tranen in zijn ogen
voor de Mondriaan’s stond. De enorme verbondenheid en emotionele uiting die ontstond
was aangrijpend. Zo waren er ook diepgaande en indringende gesprekken of werd
een Kunstenaar aangehaald of besproken waar we een voorkeur voor hadden. Waar
we zelf ook verder mee konden komen in onze eigen schilderijen en beelden.
Om
dat te illustreren zal ik hier een citaat van Frantisek Kupka aanhalen om te
trachten daarmee een ‘ blik ‘ in Jan’s
gedachtewereld over het Beeldende
aan te reiken aan hen die Jan niet zo goed als Kunstenaar hebben gekend:
De grondslag van de
schilderkunst is een artistieke uitspraak leesbaar te maken aan de hand van
grafische en picturale karakters en varianten van licht en kleur in combinatie. De weergave van het
onderwerp, de uitdrukking van een observatie op zichzelf is geen kunst, zij
worden dat pas door de subjectieve inkleding waarin de kunstenaar de
gegevenheden van de natuur in het algemeen hult.
Op het moment dat hij
deze weet om te vormen tot een ‘ tweede werkelijkheid ‘, toont de schilder zich
dus als schepper. [ jan groeneveld ] Dit aspect van het scheppend vermogen,
opgevat als autonoom element, bewust geworden en ontwikkeld, biedt uitzicht op de mogelijkheid van het scheppen van schilderijen [ jan
groeneveld ], van een betovering of ontroering die teweeggebracht kan worden
zonder daarvoor misbruik te maken van de organische samenhang van de
natuurlijke gegevens. Einde citaat.
Ja,
het is een mondvol. Maar typerend en als het ware op het lijf geschreven van
Jan. Want deze beschrijvingen ( zienswijze ) heeft Jan in zijn oeuvre gestalte
gegeven. Schilderijen met heel krachtige kleurcombinaties tegenover soms bijna
alleen witte schilderijen. Onderwerpen die impact hadden op Jan en die hij
veelvuldig toepaste waren de Snoek, zijn warmte/koude tegenstellingen in de
kleurcombinaties Rood/Groen. En zijn benadering van de ‘dingen ‘ vanuit de
optiek in de schaduw.
Dat
hij altijd met het beeldende bezig was hield niet op als hij het atelier had
verlaten. In de huiselijke omgeving nam dan het schrijven en tekenen een
aanvang. Hij wilde, moest, nog zoveel tekenen en vertellen. Een soort van
tijdnood voelde hij. Zijn zwart/wit tekeningen, bijna Jeroen Bosch-achtig
weerspiegelen zijn niet aflatende gedachten om te willen verbeelden.
Twee
jaar geleden kwam een eind aan zijn leven. Veelvuldig dienen zich nog herinneringsbeelden
aan in mijn gedachten. Waaronder ook die van zijn weerbarstigheid die maakte dat Jan ook strijdbaar
was tegen de omgeving/maatschappij die geen oog heeft voor de betekenis en
vrijheid van de Beeldende Kunst voor de mens. Jan was gehecht aan
vriendschappen met kunstenaars, bijzonder was die met Jan van Beusekom ook uit
Boskoop.
In
de afgelopen tien jaar zijn er meerdere tentoonstellingen geweest waarin hij
zijn werken heeft getoond. Alleen of zoals in 2002 met Ans Groeneveld. In 2005
met Willem & Ans Groeneveld. En een aparte expositie met alleen zijn Inkttekeningen
in 2008.
Daarna
brak er een periode aan dat Jan wat minder kwam vanwege zijn aflatende
gezondheid.
BaZtille
was een plek waar Jan graag kwam en soms ook nachtelijk verbleef. Als eerbetoon
is nu dan ook deze tentoonstelling met zijn werken samengesteld in de BaZtille,
en hiermede verklaar ik het voor geopend,
Zaterdag,
12 November 2011
maandag 7 november 2011
Hoogheemraadschap
Het is niet HOOG ? – het ‘zit
‘ hoogstens hoog;
Wat zou toch de bedoeling
zijn van HEEM ?; en
is dat nog op enigerlei
wijze in relatie te brengen met Raad en/of Raadschap !!
Zo’n organisatie die zo’n
ongelooflijke hoge pet van zichzelf opheeft, de beterweters,
diehetweleensevenkommevertellen-club;
zielepotenvanheteersteentevenslaatsteUUR;
mensen,
{alhoewel} die iets, de SLOOT, schoon willen houden en daar dan vervolgens een stel
niets ontziende boereheikneuters de natuur in sturen om daar vervolgens een
ravage aan te richten, totaalgeenooghebben voor derestvandeomgeving, zeg maar
de reststrookvoordevogels, die steeds verder teruggedrongenworden door
raadschapsmensen,
vanmiddag kon ik
aanschouwen wat een stel misbaksels nodig vond, namelijk een stukje natuur
verkrachten, en teringzooi achterlaten in opdracht van het Hoogheemraadschap; vandiefigurendieallesachterhunPCbesturen,
ondertussen hoeft de GoudFazant het hier ook niet meer te proberen, de
buitengewone padden die een voortreffelijke schuilplaats vonden en de nieuwe
salamanders en hagedissen ja, ………………………… geen woorden voor
een trieste aanblik, wat
rest er nu nog ???????????????????????
donderdag 3 november 2011
Verschijning
Iets
wat opeens voor je opdoemt, het hoeft niet altijd een visioen te zijn, in het
geval van wat ik afgelopen week trof, waren het een tweetal bijzondere wezens,
althans gezien vanuit de positie van waaruit ik het waarnam, het eerste was de
goudfazant, naarstig op zoek, naar wat ?
ja, voedsel natuurlijk, wat anders,
het tweede wezen noem ik een soort
gecultiveerde mug, niet de hinderlijke zoemende verschijning maar een veredelde
versie, met een schoonheid van een buitengewone proportie, de vleugels gestrekt
met een soort boomschors als camouflage,
Behalve
dat deze dieren bijzonder zijn, althans niet zo heel alledaags, is het
bijzondere ook nog eens dat ik ze aantrof op de Rokkeveenseweg 46c, het ateliercomplex
BaZtille, de fazant voelt zich kennelijk senang in de omgeving van het bonte
kunstenaarsvolk, wellicht vanwege de kleurrijke wereld waarin die zich bewegen,
de foto nam ik overigens vanuit de auto,
De
‘ Goud-Mug ‘, trof ik aan op het snij blok in de keuken van BaZtille, zo
fragiel, en de lichtval op het diertje was dusdanig dat mijn camera een soort
van kameleontische verkleuring waarnam, het diertje heeft ongeveer een paar uur
stil gekluisterd gezeten aan het hout,
Kunstig,
als je maar de juiste omgeving weet te vinden om je er te kunnen bewegen.
Zazou,
3 November 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)